Met 10 Belgische acts die fier op de line-up prijken, zijn fans van muziek van eigen bodem meer dan bediend.
Het is de Week van de Belgische Muziek, dus zetten we onze Belgische BRDCST-vertegenwoordiging graag extra in de spotlights. Van samengestelde trio’s tot solobrekende frontpersonen, van diepe luistertrance tot avant-pop zonder grenzen. België boven, het hele weekend lang.
Fenne Kuppens: solo op haar stilst
In de podcast KUNST, KUNST en nog eens KUNST zei Fenne Kuppens (frontvrouw Whispering Sons): “Het is altijd een droom van mij geweest om een soloplaat te maken… Ik ga er ook gewoon hard voor werken.” Eind 2025 hield ze onverwacht al enkele try-outs, en plots hoorden we een kant die we nog niet kenden: verstild, spaarzaam, breekbaar en introspectief.
BRDCST bood haar meteen een vijfdaagse residentie aan in ons gloednieuwe AB Salon. Ze werkt er aan nieuw materiaal, verfijnt songs en bouwt haar trio (met Kobe Lijnen en Nelle Bogaerts) uit tot een kwintet. BRDCST is hét moment waarop dat werk voor het eerst echt te ontdekken valt.
KVR: STUFF. x Jameszoo, voor fans van Thundercat, Hudson Mohawke & The Comet Is Coming
KVR is het triumviraat van STUFF.-leden Lander Gyselinck (drums) en Dries Laheye (bas), samen met Jameszoo-toetsenman Niels Broos. De Standaard prees die “mix van electronica, grooves en knapperige drums”, naar 4-sterren.
In voorjaar 2026 volgt Spam Vol.2, met heerlijk korte titels (Bleit, Tankje, Hey) en nóg meer speelruimte voor groove-nerds en ritmefetisjisten. Bonus: Gyselinck maakt, met 3 vertoningen, van april 2026 zowat zijn AB-maand. Maar op BRDCST dus: KVR, punt.
Youniss: avant-pop die weigert te gehoorzamen
Antwerpenaar Youniss Ahamad shift tussen genres zoals anderen van playlist wisselen: van cerebral dance op zijn debuut in 2020 naar postpunk/hiphop/noise op White Space in 2023. Dat album draagt niet alleen de geest van zijn (voor)ouders, maar ook de spanning van leven in het Westen met roots van Ivoorkust tot Irak, en de realiteit van koloniale denkstructuren die nog altijd doorsijpelen.
In voorjaar 2026 verschijnt Good Effort!, met alweer een shift in sound. Deze keer richting jazz, of zoals hij het zelf situeert: ergens tussen To Pimp A Butterfly-era Kendrick Lamar, Flying Lotus en Slauson Malone. De single Gits Worse (met Petite Noir) werd door Clash omschreven als “avant-pop that refuses to obey genre lines.”
Berlinde Deman: Middernachtconcert op de serpent
Berlinde Deman is vaste tubiste bij Flat Earth Society Orchestra en beweegt zich moeiteloos tussen jazz, theater en klassiek. Maar op BRDCST gaat ze nóg dieper: met de serpent, een zeldzaam blaasinstrument uit de 16de eeuw dat ze al jaren obsessief verkent. “De vele subtiele geluiden van dat instrument zijn ongelooflijk mooi” zegt ze. Die stoffige, warme klank vormt de kern van haar solowerk.
Op haar debuut Plank 9 (Relative Pitch Records, 2025) tast ze met serpent en loops/electronics de grenzen van traagheid af. Ver weg van het dagelijkse gedruis. Deman verwoordt het zelf scherp: “We leven met een zee van ruis… Ik heb een instrument in handen uit een tijd zonder elektriciteit… toen het volume van de wereld volgens mij vele decibels lager lag. Die verstilling wil ik heel graag in mijn muziek steken.”
Te ervaren in een middernachtconcert in ons nieuwe AB Salon, voor wie zacht de nacht wil ingaan.
Klinck Trio: Belgische deep listening supergroep
Klinck Trio is één van die zeldzame bands die stilte niet “tussen” de noten zet, maar er naast. Adia Vanheerentals (sax/voice), Maya Dhondt (piano/voice) en Elisabeth Klinck (viool/voice) maken hedendaagse improvisatiemuziek waarin elke pauze betekenis krijgt.
The Wire schreef: “These three musicians… play so quietly as to draw their audience into a kind of deep listening trance. Their dreamlike electroacoustic compositions connect contemporary chamber, improv en avant pop.” Hun bloedmooie debuut My Hair is Everywhere verscheen via het Gentse VIERNULVIER Records en is een intieme verkenning van kwetsbaarheid.
Frederik Croene: ochtendconcert met een “Trilogie van Hopeloosheid”
Frederik Croene bevraagt de identiteit van de klassieke pianist met een praktijk op het snijpunt van virtuositeit en experiment. Met Sans Retour (cortizona, 2025) sluit hij zijn “Trilogie van Hopeloosheid” af: zes pianostukken met videowerk van Karl Van Welden, als in memoriam voor luchtvaartpioniers die omkwamen bij crashes.
De verhalen zijn even absurd als ontroerend, van Yukio Seki (de eerste kamikazepiloot), Bessie Coleman (de eerste zwarte Amerikaanse stuntvrouw met een vliegbrevet), alsook Richard Russell (a.k.a. Sky King). Ook Croene zelf vloog naar Tokio om lege albumhoezen van Sans Retour vanuit verschillende postkantoren terug naar België te sturen. De vormgeving van elke afzonderlijke hoes wordt dus bepaald door eventuele schade, specifieke postzegels of stempels. Bewust werd er geen retouradres op gegeven. Een ochtendconcert om naar uit te kijken in ons nieuwe AB Salon.
Julia Eckhardt: muzikaal veldwerk
Julia Eckhardt is muzikant, onderzoeker aan de VUB, en artistiek co-directeur van Q-O2 in Brussel. Ze beweegt zich in geluidskunst met een zeldzame vanzelfsprekendheid en kreeg daarvoor ook internationaal erkenning: “The results of Eckhardt's combination of field recordings, photographs and viola improvisations are testament to her diverse talents and imagination.” (All About Jazz)
Op BRDCST brengt ze Blanca (Another Timbre): acht korte composities, ontstaan uit een residentie in het Spaanse stadje Blanca. Ze volgde er een dagelijks protocol van wandelen zonder plan of bestemming, maakte er veldopnames en foto’s en nam telkens bij haar terugkeer een improvisatie op altviool op die de energie van die toevallige plek weerspiegelde.
Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin: Fender Rhodes, maar dan volledig heruitgevonden
Oké: Joseph Branciforte is Amerikaans, maar dit duo is óók een Belgische showcase dankzij Jozef Dumoulin (BE/FR), al jaren een hoeksteen van de Europese jazz- en improscene. Samen maken ze Iterae: een diep muzikaal gesprek rond de Fender Rhodes, waarbij technologie improvisatie niet dichttimmert maar openbreekt.
The Wire vat het droog samen: “Glitchy, fragmentary, repeating and arrhythmic and about as far from 1970s Herbie Hancock as it’s possible to imagine.”
Grégoire Gerstmans: Minimalisme met de power om alles stil te zetten
De Luikse pianist Grégoire Gerstmans bezit een bijna absurde kracht: met een paar aanslagen lijkt hij een dolgedraaide maatschappij tot stilstand te kunnen brengen. Zijn debuut Hypnagogie (tussen waken en slapen) werd opgemerkt door pers die niet snel overdrijft: Les Inrockuptibles sprak van “une beauté à tomber”. Magic RPM: “The magnetism of these scores is hard to explain.” Indiepoprock ging nog verder: “Each note seems to have been stolen from another dimension.”
Tijdens BRDCST speelt Gerstmans elke dag een headphone concert in onze gloednieuwe AB Antenna. Onze tip: koptelefoon aan, ogen toe, en de rug ostentatief gekeerd naar de buitenwereld.
