Glenn Jones brak voor het eerst door met de ‘rockband’ Cul De Sac, een groep die vaker met Can-zanger Damo Suzuki speelde dan Can zelf. Sindsdien is hij uitgegroeid tot een van de belangrijkste American Primitive gitaristen van de 21e eeuw.

Over tien albums heen heeft Jones een onmiskenbaar eigenzinnige fingerstylestem ontwikkeld. Zijn muziek vormt een diep persoonlijke melodische grammatica: geestig, reflectief en geworteld in herinnering. Schetsen van Fahey, zijn vriendschap met John Jackson, vroege bezoeken aan 78 rpm verzamelaar Joe Bussard en zijn band met Jack Rose laten allemaal hun sporen na in zijn werk. 

Even aanwezig zijn de tedere portretten van zijn moeder, Nora Smith, en de kleine ankers van het dagelijks leven, zoals zijn geliefde katten. Jones’ composities voelen als levende herinneringen, gevormd door nieuwsgierigheid, toewijding en de vluchtige schoonheid van het alledaagse leven.

Door de jaren heen is hij een vitale figuur gebleven in de underground, iemand die de steel-stringtraditie voortdurend verfijnt en heruitvindt. Zijn stukken dragen emotionele kracht zonder sentimentaliteit en zijn verankerd in ervaring, maar altijd open voor verrassing. Zijn laatste passage in AB dateert ondertussen al van 2013, toen hij de support verzorgde van Linda Perhacs.

Liam Grant

Liam Grant is een gitarist en improvisator uit New England, gevormd door de American Primitive traditie, die we in 2024 reeds in AB verwelkomden. Zijn modale epossen, rusteloze improvisaties en aandrijvende rags echoën Takoma Records en het pad dat is uitgezet door Fahey, Basho, Walker en later Glenn Jones en Jack Rose.

Grant put diep uit het landschap waarin hij is opgegroeid: memoires van de Merrimack, Amoskeag en de wateren die richting de grote overstroming van Dead River bewegen. Sinds 2021 heeft hij uitgebreid getourd in de VS en daarbuiten en werkte hij regelmatig samen met Glenn Jones en fiddler Mike Gangloff.

Zijn debuut Amoskeag (2023) bevestigde zijn plaats als rijzende stem binnen de steel-stringtraditie. Zijn album Prodigal Son (2025, VHF Records) - een lo-fi statement voor 12 string, 6 string en lapsteelgitaar - werd geprezen door NPR’s Viking’s Choice en behoorde tot The Quietus’ en Wilco’s favoriete albums van 2025.

Grants samenwerkingen omvatten releases met Gangloff, Sam Shalabi en leden van The Three-Top Serenaders, evenals bijdragen aan compilaties zoals The Sun Is Not True. Hij behoort tot de jonge spelers die de American Primitive woordenschat vernieuwen, steeds geworteld in traditie, maar gedreven door nieuwsgierigheid en gevormd door de rivieren en geschiedenis van New England.