Poppy bracht haar zevende studioalbum, Empty Hands, uit op 23 januari 2026 via Sumerian Records. Het album bevat een mix van industriële, pop- en surrealistische elementen, en wordt gekenmerkt door zware, gitaar-gedreven en elektronische klanken.

Geen enkele muzikale discipline lijkt Poppy vreemd. Ze is niet alleen performer, maar ook videoregisseur, schrijfster van sciencefiction-stripromans en een muzikante die de wereld rondreist. Poppy is een artieste in voortdurende evolutie, die haar muzikale universum telkens opnieuw uitvindt en vooral iemand die je absoluut live moet (her)ontdekken!
Op maandag 30 maart stelt ze ‘Empty Hands’ voor in AB en er zijn nog tickets! 

• ‘Poppy’s seventh album is not just a visceral eruption of rage, but her most chameleonic, creative body of work to date.’ – Kerrang
• ‘De Amerikaanse Poppy laat ons temidden van vele subgenres achter met een sterk metalalbum. Poppy is een stem om in de gaten te houden en ze laat ons met Empty Hands zeker niet met lege handen achter.’ ★★★½ – Dansende Beren
• “Rot in piss in your shallow grave,” Poppy shrieks like a banshee on “Dying to Forget,” a frantic, stomping thrasher in which Poppy’s vocal in the chorus swoops in on the listener (and subject of the song) like a hawk dropping out of the sky to grab hold of its scurrying prey with razor-sharp talons. And that is far from the only moment on this record when Poppy unleashes her corrosive, spiteful, and well-earned rage. ‘ – New Noise Magazine
• "Empty Hands" marks Poppy’s seventh studio album, and with each new release, she crystallizes her identity as a true visionary unconcerned with genre. The album draws from eclectic influences, with industrial elements, pop sensibilities, and moments that call back to Poppy’s surrealist roots with her signature uncanny, machine-like voice.’ – Front View Magazine 
• ‘Poppy remains a cu­rious, wonderful weirdo — one still intent on corrupting and distorting big-room metal into new shapes, whether sleeker or uglier. If a definable thesis exists for Poppy, it’s that the strangest sounds and voices in music are just as valuable as the prettiest ones, and that the real magic happens when you mash them together, turning catchy metal into a chaotic, mu­tated conversation between beauty and noise.’ – Revolver Magazine